Nog steeds waren de oude huizen niet erg goed bijgehouden. En de straat was nog steeds verzakt. Zelfs het metaalbedrijf, waar de hele dag herrie was en vrachtwagens af en aan reden, was er nog. Het was weer de straat zoals hij ooit was. Geen straat waar kinderen speelden. Het was meer een straat om snel doorheen te rijden als je naar de Amsterdamsestraatweg moest.

Maar ik was er wel een jaar getuige geweest van iets wat je een klein wonder zou kunnen noemen. Aan het eind van de straat stonden zes huisjes in een doodlopend stukje van de straat, helemaal aan het eind. Daar woonden bewoners die er al honderd jaar woonden en gewerkt hadden bij staalbedrijven als Werkspoor  of de Demka. Ze bekeken het straatleven vooral door het raam. En zo was het vast nog lang doorgegaan als niet op een dag, vroeg in de lente, in één van die huisjes een studente van de Kunstacademie was komen wonen.

In die arbeidersstraat werd daar wat schamper over gedaan. ‘Iemand van de kunstacademie? Die profiteert van subsidiegeld en studeert voor beroepswerkloosheid. Wij hebben veertig jaar moeten werken voor ons geld!’. Ik hoorde die opmerkingen als ik naar de buurtsuper liep of in de bakkerij stond. Nee, die Mariska, want zo heette ze, was een aparte.

En in zekere zin was ze dat ook. Het begon ermee dat ze op een dag op haar deur een knalgele stip schilderde. Niet meer dan dat. Ik hoorde er in die week een paar oudjes over praten. ‘Dat doe je toch niet? Maak dan die hele deur geel! Of geel…. Dat past hier niet! Donkerblauw zou ik zeggen’. 

Niet lang daarna zette Mariska twee bloembakken buiten met fleurige planten. Niet lang dáárna stond er een tafeltje voor haar huisje met twee stoelen. En dan geen klaptafeltje waarmee je bijna niet gezien kon worden, maar een witte, vrolijk opgeverfde tafel. Je snapt dat wat daar gebeurde mijn interesse had. Dus ik liep wat vaker een rondje. Toen ze een keer buiten zat, zwaaide ik en nodigde ze me uit voor muntthee. Ze dronk natuurlijk geen koffie, al rook de hele stad ernaar vanwege de fabriek van Douwe Egberts.

In de weken daarna zag ik dat hoekje achterin die grote straat veranderen. De tafel werd in het midden gezet, op straat. Er gingen kinderen limonade drinken en soms hoorde je over het geluid van het metaal heen de rummicupstenen rammelen. Er kwam een tafel bij en nog wat plantenbakken. Hoewel dat het eind van de straat was, veranderde het mensen. Zelfs in mijn stuk van de straat

Op een mooie zondagmiddag had Mariska een paar vrienden had uitgenodigd die muziek maakten. Een klarinet en een gitaar. En Mariska zong. Verschillende mensen uit mijn kant van de straat zag ik richting de muziek trekken. Ik zag hoe er uit de huisjes om Mariska heen stoelen werden buiten gezet. Er kwam zelfs een bank naar buiten! Ook pakte iemand er een accordeon bij en werd ‘als ik boven op de Dom sta’ ingezet. Waar door de week onophoudelijk het metalen geluid klonk van het bedrijf tegenover mij, was er nu muziek. En zon. Vrolijke mensen. En er ging iemand rond met cake en koekjes. En er was ook koffie. Kannen vol.

Ik ging er ook bij zitten. Ouderen vertelden elkaar verhalen van vroeger. Wie niet wilde praten, speelde rummicup. Een oudere vrouw leerde de kinderen kraanvogels vouwen. En iedereen kreeg er één.

Ik zat naast de bakker. “Vreemd hè…’, zei ik tegen hem. ‘De straat is eigenlijk nog hetzelfde. Maar wij niet.” “Vertel mij wat, joh,” antwoordde de bakker. ‘Ik merk het al aan mijn klanten. Minder gedoe aan de kassa, minder chagrijn. Mensen zijn rare wezens.’ ‘Ach’, zei ik. ‘Mensen willen graag een beetje kleur in hun leven. Daar knapt de hele wereld van op.’

Wat begon met één gele cirkel op de deur, iets kleins, werd een andere, kleine wereld. Omdat één, Mariska, licht durfde te zijn, stak ze andere vlammen aan. En zo kreeg het leven in die grauwe straat kleur. Letterlijk en figuurlijk.  Want kleur geeft leven.

En misschien is dat ook wat Geest doet. Soms leven we door de Geest op, wordt het somber verdaagd en krijgen we zo een knipoog van God, die ons leven draagt!

Jan Willem Drost