Jan Willem Drost leest een stukje apocrief evangelie voor uit 1 Oldenhuis 2. De schipper voer z’n boot over meren en de zee, Hij deed dat voor zijn brood, nam daarvoor gasten mee. Een ruige dag, stormachtige wind, doch de schipper kon ertegen, had het schip, gelijk een wispelturig kind, toch veilig binnen gekregen. Daar wachtte een heerlijke, door de aan boord zijnde jeugdige spruiten gekookte nudeln, altijd weer een strijd daarvoor complimenten te uiten. De baas van de boot ging voor in gebed over hoe het was gegaan en hoe God hen had gered. ‘Dank U, Heer, dat we deze dag mochten genieten, dat U weer aan ons dacht, dat we lekker mogen eten, dat U ons veilig heeft thuis gebracht’. Niet de baas, maar de schipper had op de ruige dag staan zwoegen en wat was nu zijn deel? Hij fronste en mopperde tegen de baas uit ongenoegen: had hij geen part aan dit geheel? Eenzelfde ritueel een dagje later, doch het gebed iets anders gedaan: ‘Dank U, Heer, voor deze dag op water, en dat we een goede schipper hebben staan.’ De Heer te danken heeft veel waarde. dat moge zo zijn, blijkens dit verhaal, maar vergeet zeker niet de hulp op aarde, hen te danken, is waar ik naar taal. Dit verhaaltje eindigt met ware woorden. Ik zal ze ook ter harte nemen in het slotgebed. Beno stuurde het me op 16 juni op, terwijl ik aan het nadenken was over wat er vandaag zou gebeuren. Hoe ik het zou inleiden. Hij heeft er zelf met dit verhaal een prachtige voorzet voor gegeven. Want vandaag willen we hém bedanken, deze hulp op aarde, voor alles wat hij doet en heeft gedaan voor de gemeente. Niet alleen in zijn ambt, of in zijn rol als voorzitter, maar ook als het gaat om verlichting en geluid, samen met Rein, de momenten dat hij in de kerk is en was om de kerk open te houden, zijn inspanningen rondom de botsautodienst. Zeker na het vertrek van Greet en Adelbert is het werk voor Beno niet minder geworden. Er zijn nog wel wat uitdagingen waar we voor staan. Die gaan we met de kerkenraad en een externe adviseur oplossen. Maar we staan als gemeente, om het in slecht Grunnings te zeggen: trots overaind. ‘Vergeet zeker niet de hulp op aarde te danken, dat is waar ik naar taal’, is de roep die we hebben gehoord. Heiltje en ik vormden het petit comité om daar iets mee te doen. Beno, ik wil je vragen naar voren te komen, omdat we je enorm bedanken voor je inspanningen. We willen dat onderstrepen met een onderscheiding: de zilveren speld van de VKB, de Vereniging Kerkrentmeesterlijk Beheer, voor al 22 jaar ‘hulp op aarde zijn’!